Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Είναι τυχαίο?

Είναι γνωστό ότι ο τουρισμός αποτελεί μια εκ των βασικοτέρων πηγών εσόδων για την χώρα μας. Πέρυσι είχαμε τους φορτηγατζήδες και τους ναυτεργάτες εναντίων των κρουαζιερόπλοιων, εφέτος τους ταξιτζήδες. Πάντα στην αρχή της τουριστικής περιόδου. Πρόκειται για ανικανότητα της κυβέρνησης ή κάποιοι θέλουν οπωσδήποτε την πτώχευση της Ελλάδας?
Σίγουρα είναι αναγκαίες κάποιες διαρθρωτικές αλλαγές για τη χώρα μας, αλλά αν αυτές είναι απαραίτητες, είναι χρέος της κυβέρνησης να τις επιβάλλει αποτρέποντας την ταλαιπωρία Ελλήνων και ξένων. Δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια σε εμφανείς παρανομίες όπως οι αποκλεισμοί λιμανιών, αεροδρομίων και η παρακώλυση συγκοινωνιών. Αν δεν μπορεί να αποτρέψει τέτοιες ενέργειες, ας μην ανοίγει τέτοια θέματα. Γι' αυτό άλλωστε είναι κυβέρνηση της Ελλάδας, για να κυβερνά και όχι για να παρακολουθεί τα γεγονότα.
Τον Σεπτέμβριο λέγεται πως έρχεται η σειρά της υγείας. Ήδη η κυβέρνηση σχεδιάζει τροπολογία που επιτρέπει σε επιχειρηματίες να μπουν στην πρωτοβάθμια υγεία, δηλ. ο καθένας θα μπορεί να ανοίγει πολυϊατρείο χωρίς να έχει σχέση με την ιατρική! Επίσης, προγραμματίζεται η εξόντωση των ιατρείων της γειτονιάς μέσω της κατάργησης των συμβάσεων των ασφ. ταμείων με τους γιατρούς και τη σύναψη νέων με εξευτελιστικούς όρους. Ελπίζω όλα αυτά να είναι απλά φήμες γιατί διαφορετικά θα ξεφύγουμε από την πρωτοβάθμια υγεία όπως την ξέραμε σήμερα (ιατρείο της γειτονιάς με τον γιατρό εμπιστοσύνης) και θα καταλήξουμε στα χέρια μεγαλοεπιχειρηματιών που θα έχουν ως σκοπό το κέρδος. Έως σήμερα η κίνηση του υπουργείου να επιτρέψει σε ασφαλισμένους του ΙΚΑ να εξυπηρετούνται από τα ιατρεία της γειτονιάς, ήταν προς την σωστή κατεύθυνση εφ' όσον σταμάτησε η ταλαιπωρία χιλιάδων ασφαλισμένων. Ήταν απλά μια κίνηση τακτικής και εντυπωσιασμού? Ο Σεπτέμβριος θα το δείξει...

Η ιστορία επαναλαμβάνεται?

Παρατήρησα αρκετές ομοιότητες του σήμερα με την παρακάτω ιστορική περίοδο. Και σήμερα οι Έλληνες κατηγορούνται ως ανίκανοι, φοροφυγάδες κτλ και η εξουσία πολιτική και οικονομική, περνάει στα χέρια των ξένων. Στους Έλληνες μένει μόνο η βαριά φορολόγηση και οι καταχρήσεις των ισχυρών.

Ο Μανουήλ Α' Κομνηνός (1143-80μΧ) στήριξε την πολιτική του στους ξένους εφ' όσον εμπιστευόταν μόνον στους Λατίνους την φροντίδα των σοβαρών υποθέσεων του κράτους (διοίκηση, διπλωματία, οικονομία). Δεν θεωρούσε τους Ρωμαίους (Έλληνες) ικανούς για οτιδήποτε και τους περιφρονούσε.
Λίγο πριν πεθάνει το 1180 έχρισε αυτοκράτορα τον γιο του Αλέξιο Β' Κομνηνό ο οποίος ήταν μόλις 11 ετών και το βάρος έπεφτε στην αντιβασιλέα μητέρα του Μαρία της Αντιοχείας. Η Μαρία της Αντιοχείας έχρησε “πρωτοσέβαστο” τον ευνοούμενό της Αλέξιο ανιψιό του Μανουήλ.
Η πολιτική όμως δεν άλλαξε και το κράτος ήταν ουσιαστικά στα χέρια των ξένων ενώ “αι καταπιέσεις του λαού δια την είσπραξιν των φόρων φθάνουν εις το κατακόρυφον και αι καταχρήσεις των ισχυρών άγουν εις απόγνωσιν(2)”.
Το κλίμα αυτό τροφοδοτούσε συνεχείς διαδηλώσεις και αναταραχές και ευνόησε τον Ανδρόνικου Α' Κομνηνό (1183-1185) να εμφανιστεί σαν σωτήρας και υποστηρικτής του λαού και του νεαρού αυτοκράτορα (έλεγε πως για όλα έφταιγαν οι κακοί του σύμβουλοι).
Το 1182 ο Ανδρόνικος μπήκε σαν θριαμβευτής στην Κων/πολη, τύφλωσε τον Αλέξιο και το μαινόμενο πλήθος λεηλάτησε και έκαψε την λατινική συνοικια. Λέγεται πως σκοτώθηκαν 60000 Λατίνοι...
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, κυρίως οι αρχηγοί των μεγάλων αριστοκρατικών οικογενειών, απομακρύνθηκαν ή εξουδετερώθηκαν. Κατάφερε να καταδικάσει σε θάνατο την Μαρία (35 ετών) κατηγορώντας την για συμμαχία με τους ξένους. Λίγο αργότερα (1183) δολοφόνησε και τον νεαρό αυτοκράτορα αναλαμβάνοντας ο ίδιος την αυτοκρατορία και νυμφευόμενος την δωδεκάχρονη χήρα του Αλέξιου Β' Κομνηνού!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΪΑ
1. Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Charles Diehl, εκδ. Ηλιάδη
2. Το χρυσόβουλλον Αλεξίου Β' Κομνηνού και τα δώδεκα αρχοντόπουλλα-Γ.Α. Σήφακας, Κρητικά Χρονικά, Τόμος Β', 1948

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Νέες ιδέες για νέους φόρους

Πρόσφατα η κυβέρνηση θέσπισε φορολογικά μέτρα με έντονο στοιχείο παραλογισμού όπως π.χ. την καθιέρωση κεφαλικού φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες (τέλος επιτηδεύματος) με το σκεπτικό ότι, σε μια εποχή που η ανεργία βρίσκεται σε ύψη ρεκόρ, είναι πολυτέλεια να δουλεύει κάποιος και πρέπει να φορολογηθεί!
Εφ' όσον οι φόροι δεν μπορούν ποτέ να επαρκούν όσο τα κρατικά έσοδα κατασπαταλιούνται για μικροκομματικά συμφέροντα, προτείνω νέους φόρους που θα μπορούσαν άμεσα να επιβληθούν.

1) Φόρος πολυτελείας στα ξυραφάκια
Τον 18ο αιώνα ο τσάρος Πέτρος επέβαλε φόρο γενειάδας που ουσιαστικά πλήρωναν όλοι γιατί η εκκλησία απαγόρευε το ξύρισμα. Στις μέρες μας όλοι ξυρίζονται, αλλά αυτό μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια εφ' όσον ο Θεός μας έπλασε με τρίχες. Θα μπορούσε λοιπόν να επιβληθεί βαριά φορολόγηση στα ξυραφάκια και όταν όλοι θα αφήσουν γένια, να εφαρμοστεί και ο φόρος γενειάδας. Αφήστε που εδώ ταιριάζει απόλυτα η παραφρασμένη λαϊκή ρήση 'εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ... ξυρίζεται'.

2) Φόρος ημιυπαίθριων και πισινών στις γυναίκες
Στον γνωστό φόρο 'ημιυπαίθριων' θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και οι γυναίκες που έχουν κάνει πλαστική στήθους. Η τεχνητή επέκταση του στήθους τους μπορεί εύκολα να θεωρηθεί ημιυπαίθριος χώρος και να φορολογηθεί. Αν η πλαστική αφορά άλλο μέρος του σώματος των γυναικών, θα μπορούσε να επιβληθεί και το τεκμήριο και η έκτακτη εισφορά πισινών! Η έκτακτη εισφορά πισινών θα μπορούσε να επιβληθεί και σε όσους κυρίους ή κυρίες διαθέτουν οπίσθια άνω του 1 τ.μ. εφ' όσον είναι εμφανές ότι αυτοί τρέφονται πολυτελώς (ή απλά έχουν να φάνε!).

3) Φόρος επιβίωσης
Όποιος πολίτης φτάνει σε συντάξιμη ηλικία και δεν πεθαίνει οικειοθελώς, θα πρέπει να πληρώνει φόρο επιβίωσης εφ' όσον επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό με την σύνταξή του και με την υγειονομική του υποστήριξη. Φυσικά θα εξαιρούνται οι υπερήλικες πολιτικοί γιατί αυτοί εργάζονται για το συμφέρον της πατρίδας.

4) Φόρος αέρα
Δεν είναι δυνατόν να πληρώνουμε για το νερό, για την ηλεκτρική ενέργεια, για την κατοικία μας, για να εργαζόμαστε (τέλος επιτηδεύματος) και να μην πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε. Το κράτος κάνει ότι μπορεί για να κρατήσει καθαρό τον αέρα και θα πρέπει να επιβραβευτεί με 'φόρο αέρα'. Π.χ φορολογεί υπέρμετρα τα αυτοκίνητα και τα καύσιμα, κάνει τα 'στραβά μάτια' αν κάποιοι καίνε τα δάση για να χτίσουν γιατί έτσι επεκτείνεται η πόλη και είναι καλύτερη η κατανομή αέρα ανά κάτοικο. Επίσης, το κράτος κάνει ότι μπορεί για να μας 'τινάξει όλους στον αέρα'!

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Ο φασισμός δεν είναι μόνο κρατικό 'προνόμιο'

Διαστάσεις επιδημίας έχουν λάβει οι κινητοποιήσεις ομάδων επαγγελματιών οι οποίοι επιδίδονται σε παράνομες ενέργειες εναντίων συμπολιτών τους ή τουριστών(!).
Η απεργία είναι δικαίωμα του κάθε εργαζομένου και πολύ απλά σημαίνει 'αποχή από την εργασία'. Απολυταρχικές ενέργειες παρακώλυσης συγκοινωνιών, παρεμπόδισης τουριστών να επιβιβαστούν σε πούλμαν (!) ή σε πλοία, αποκλεισμοί αεροδρομίων κτλ, δεν προβλέπονται από κανένα νόμιμο και πολιτισμένο τρόπο διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων.
Το κράτος που διαχρονικά αδυνατεί να προβλέπει και να αποτρέπει τέτοιες ενέργειες, πρέπει τουλάχιστον να μπορεί να τις καταστείλει. Δεν είναι δυνατόν να 'σφυρίζει' αδιάφορα όταν θίγονται τα συνταγματικά δικαιώματα της πλειοψηφίας. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παρεμποδίζει την μετακίνηση του άλλου ή οποιοδήποτε νόμιμο δικαίωμα του. Η παρεμπόδιση αυτή αποτελεί ακραίου τύπου φασισμό, εφ' όσον οι διεκδικήσεις της μειοψηφίας επιβάλλουν την εξουσία τους στους πολλούς αφαιρώντας τους τα συνταγματικά τους δικαιώματα.
Το κράτος ξέρει πολύ καλά να επιβάλλει φόρους, αλλά είναι παντελώς άσχετο με την εφαρμογή των δημοκρατικών κανόνων.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Η κρίση είναι "ευρωπαϊκή"

Η ΕΕ έκανε βήματα ενοποίησης της Ευρώπης στηριζόμενη σε σαθρά θεμέλια. Κατέληξε σε έναν συνεταιρισμό όπου το κάθε μέλος του υπερασπίζεται τα ατομικά του συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα του συνόλου.
Έτσι καταλήξαμε στην κρίση χρέους που απλά στοχοποιεί περισσότερο την Ελλάδα. Η κρίση όμως δεν οφείλεται στην Ελλάδα αλλά στον τρόπο που οργανώθηκε η ΕΕ και η ΕΝΕ.
Η Ευρώπη ιστορικά είναι πεδίο διενέξεων και συγκρούσεων που έφτασαν μέχρι παγκόσμιους πολέμους. Η αντιπαλότητα αυτή των λαών δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί έναν επιτυχημένο οικονομικό συνεταιρισμό. Ο Γερμανός π.χ. δεν επιδεικνύει καμιά αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, αντίθετα την θεωρεί υπεύθυνη για τα δικά του δεινά. Συνεπώς η οικονομική ένωση που επιχειρήθηκε δεν θα μπορούσε να πετύχει παρά μόνον αν προηγείτο πολιτική ένωση. Όμως καμιά ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη να χάσει κάποια από τα προνόμιά της μεταφέροντάς τα σε μια κεντρική ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα είναι ο κίνδυνος αποτυχίας του επιχειρήματος αν υπερισχύσουν οι απόψεις που θέλουν την διάσπαση ή την κατάργηση της ζώνης του ευρώ.
Χωρίς πολιτική ένωση είναι λογικό στον οικονομικό συνεταιρισμό, να υπερισχύουν τα συμφέροντα του δυνατότερου εις βάρος του ασθενέστερου. Η Γερμανία για παράδειγμα είχε σαν στόχο την αύξηση των εξαγωγών της και της επιχειρηματικότητάς της στην Ελλάδα, χωρίς να ενδιαφέρεται για το που βρίσκει τα χρήματα η Ελλάδα. (Περίπου όπως έκαναν πριν λίγο καιρό οι Τράπεζες, που έδιναν δάνειο στον οποιονδήποτε χωρίς καμιά εγγύηση...) Ουσιαστικά θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας ώστε να μην χρεοκοπήσει στο μέλλον. Αντ' αυτού οι γερμανικές εταιρείες, λέγεται, ότι πλήρωναν 'προμήθειες' ή 'μίζες' που έφταναν μέχρι και το 40% για να παίρνουν δουλειές στην Ελλάδα. Αυτό οδήγησε στην γιγάντωση της παραοικονομίας και στον άτυπο πλουτισμό των Ελλήνων, οι οποίοι κέρδιζαν χωρίς να παράγουν έργο. Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, η Γερμανία κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα ως αποκλειστικά υπεύθυνη και της επέβαλε ληστρικό φορολογικό σύστημα ώστε να μπορέσει να πάρει πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα από τα οφειλόμενα. Δεν ενδιαφέρθηκε καθ' όλου για το γεγονός του ότι η Ελλάδα οδηγείται σε μαρασμό και οριστική χρεοκοπία.
Να διευκρινίσω εδώ ότι παίρνω την Γερμανία σαν παράδειγμα εφ' όσον θεωρείται η πιο ισχυρή οικονομικά χώρα της Ευρώπης. Οι ανωτέρω επισημάνσεις ισχύουν για όλα τα ευρωπαϊκά κράτη τα οποία λειτουργούν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον και δεν δίνουν δεκάρα για το ομαδικό συμφέρον. Οι επισημάνσεις των ευρωπαϊκών εφημερίδων ότι η Ευρώπη διοικείται από 'παιδιά' είναι πολύ επιεικείς...
Θα πρέπει άμεσα να αλλάξει αυτή η νοοτροπία ώστε η Ευρώπη να ξαναβρεί το δρόμο της και να αποφευχθεί η διάσπαση.

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Μας οδηγούν στην εξαθλίωση εξ' αιτίας των συμφέροντων των τραπεζών!

Η καθολική πλέον άποψη πως με φοροληστρική πολιτική η οικονομία καταδικάζεται, αναφέρεται και σε άρθρο των 'New York Times' που αναδημοσιεύεται στο:
http://www.ert.gr/index.php/eidiseis/diethni/europe/7815-imes---.html

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ξυπνήστε!

Κύριοι,
μην ψάχνετε σε σκοτεινές δυνάμεις και σε μικροκομματικά συμφέροντα να βρείτε τους δράστες των επεισοδίων εναντίων των πολιτικών. Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι η αγανάκτηση του κόσμου ξεχειλίζει και οι αντιδράσεις του είναι αυθόρμητες άσχετα με τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκει. Ο λαός ξέρει πως η φοροεισπρακτική πολιτική είναι άδικη και ληστρική, όπως ακριβώς ξέρει πως "άλλοι τα 'έφαγαν' και άλλοι την πληρώνουν".
Εφαρμόστε αμέσως την πρόταση του κ. Γιάννη Ραγκούση ο οποίος πρότεινε 'βαριά φορολόγηση για όλους τους δημόσιους λειτουργούς, από το 1974 και μετά, που κατείχαν ανώτατες θέσεις και αποκόμισαν υπεραξία από το αναπτυξιακό «μπουμ» της χώρας'. Θα πρέπει η πρόταση αυτή να συμπεριλάβει γενικά όσους είχαν κρατική θέση και αποκόμισαν οφέλη που δεν δικαιολογούνται με τους μισθούς τους (υπάλληλοι εφοριών, τελωνείων, πολεοδομιών, γιατροί δημοσίων νοσοκομείων κ.τ.λ). Δεν είναι ανάγκη να διωχθεί ποινικά κανένας (όλοι λειτουργούσαν με βάσει 'άγραφους κανόνες' και με την ανοχή των εκάστοτε κυβερνήσεων). Απλά να φορολογηθούν με ρύθμιση ανάλογη της 'περαίωσης' και να τους προσφερθεί 'ασυλία'. Π.χ. η καταδίκη του κ. Τσοχατζόπουλου δεν θα πείσει κανέναν (δεν είναι ο μόνος...), αλλά μια πιθανή χρηματική εισφορά του υπέρ του κράτους (χωρίς δίκες και χωρίς το στίγμα του επίορκου υπουργού) θα ικανοποιήσει πολλούς.
Αν λαός καταλάβει πως πληρώνουν και οι αληθινοί υπαίτιοι θα ηρεμήσει και θα συνεργαστεί καλύτερα για την εξυγίανση της χώρας.